Tuesday, October 21, 2014

Од дневникот на една учителка


По повод 60 години постоење на

ООУ "Димитар Миладинов" 



Портрет на одделенски наставник
Љубица Јовановска


Животно мото:

Натпревар со самата себе – денес да сум подобра од вчера.

"Учениците и училиштето ми беа и остана оаза во мојот живот."

Своевиден неимар, воспитубач, едукатор и љубител на детето - ученик и почитувач на неговата личност.


Неизмерна љубов кон професијата и перманентно лично усовршување.



Охрид, 1963 година,
Почеток на работниот век и педагошки опус:
- По скопскиот катастрофален земјотрес, во организација на Црвениот крст и Сојуз на СММ во својство на воспитувачка со 132 деца оди во Охрид. Иако млада пленува со својата добрина, човечност, истрајност и организаторски способности во однос на грижата и воспитувањето на децата останати без родители и свој дом.
- Следува работа во скопското село Булачани. Активен учесник и реализатор на севкупниот општествено – политички живот во селото: изградбана асвалтен пат и електрификација на селото, доизградба на училишната зграда, опремување на кабинети и изработка на нагледни средства. Работа со селската младина. Во несоодветни услови изведува курсови за описменување на возрасни. Предава: историја, географија, хемија, општество. Организатор на културни манифестации, квизови на знаења, спортски натпревари, ...

Осврт за педагошкиот опус низ фотографии и збор:

Новинарска секција

"Јазикот на еден народ е негово духовно богатство и наследство"

Носи ја со себе секогаш својата куќа, ако не можеш на грб, носи ја во твоето срце и кога си блиску и кога си далеку од неа.

ПРОЕКТНА АКТИВНОСТ


РОДИТЕЛСКО-УЧИЛИШНА СОРАБОТКА

УЧИЛИШНИ АКТИВНОСТИ

Прошетај, погледај, слушни, виденото со поглед го гушни! Ајде да патуваме, сегде да свратуваме, места да извидиме.




СО КОЛЕГИТЕ



Порака до колегите, сегашни и идни:
Љубовта кон детето, почитта на учениковата личност и професионализмот се предуслов за добри резултати во реализација на образовно-воспитниот процес, за здрава детска личност, за добро едуцирана и подготвена генерација на ученици, студенти и идни академски граѓани на нашата татковина Република Македонија.
Од овој инспиративен и мошне поучен разговор, заклучив дека големите луѓе се во состојба да простат, но не и да заборават.
Љубица вели вака:Во мојот работен век се сретнав со секакви луѓе. Луѓе кои ме радувале и луѓе кои ме повредувале, но не ме промениле. Останав своја на своето. Ми остана вербата и љубовта во луѓето. Нанесените неправди ми помогнаа да се искалам, да станам посилна, помудра, поиздржлива и истрајна на сите животни искушенија, а признанијата, пофалбите, разбирањето и споделените радости и љубов ме мотивираа за нови предизвици и успеси.